بديع الزمان سرّى پس از يك بيمارى كوتاه ، در خرداد سال 1335 خورشيدى در تهران درگذشت و در گورستان ظهير الدوله در كنار بهار و ايرج ميرزا مدفون شد . اينك قطعه‌اى كه براى نقش سنگ مزار خود سروده بود : ادبايى كه جهان پيرائيد * يا جهان را پس از اين آرائيد من كه خاكست كنون مأوايم * سرّيم ، سرّى نابينايم سيّدم سيّد عالىنسبم * عاشقم ، عاشق فضل و ادبم نوربخشى كه بود دفن به رى * سيزده پشت مرا هست به وى به وجود آمدم از مادر ، كور * كور و كر رفتم و خفتم در گور شاعرى شد به جهان پيشهء من * نيست جز شعر در انديشهء من در تنم تا رمقى باقى بود * ورد من مدح مى و ساقى بود سال عمرم چو گذشت از سى و هفت * گوش شد پيرو چشم من و رفت ديد چون كور و كر و مظلومم * كرد از ارث پدر محرومم نه وفا از سه برادر ديدم * نه محبت ز دو خواهر ديدم نه مرا محرم اسرارى بود * نه مرا مونس و غمخوارى بود